Home » Crea by a Second Life
Crea by a second life is een pseudoniem, een gevoel, een idee, maar boven alles een wens. Maar wie of wat steekt er achter?

Mijn naam is Véronique. Ik ben 42 jaar,  getrouwd met drie monsters.  Een creatieve dame van 16 jaar, een gamer van 11 en een prinsesje van 7 jaar. We wonen in een heel Fries dorp en dat maakt mij dus niet moeder, maar mem.

Wegens omstandigheden kan ik niet aan het werk. Ondanks dat ik dat eigenlijk wel heel graag zou willen.  Middels a Second Life zocht ik contact met buiten.

A second life staat voor een tweede leven. Al zolang ik me kan herinneren heb ik de drang om dingen te maken. Tekeningen, kleiwerkjes, naaiwerkjes, breiwerkjes, borduurwerkjes. Op school waren handvaardigheid en techniek mijn lievelingsvakken. Op handel had ik het meeste plezier in etalages opbouwen. Grafische school was geweldig. Maar op mijn 26ste stopte het een beetje, met de komst van mijn eerste kind. 

Niet dat ik niks meer maakte hoor, Babydekentjes, kleertjes. Uren tekeningen met haar en een wereld aan portretfoto's. Toch was er iets door omstandigheden verandert. 31 was ik, toen ik het roer omgooide, afscheid nam van een leven dat ik niet langer wilde. 

Nieuw geluk kwam op mijn pad. Nieuw liefde, nieuw gezin. Een tweede leven. 

Maar met twee kinderen (een dochter en een stiefzoon) werd het niet minder druk, sterker nog, nog minder tijd om iets te maken. Ja, behalve eten en schone was. 

Na de komst van ons derde kind werd de creatieve drang toch weer groter. Raamschilderingen, seizoensgerelateerde knutselwerken, kleding, wederom uren tekeningen met ze maken. 

Nu zitten ze allemaal op school, ik ben huismama en heb ik tijd over. Niet veel, maar net genoeg. En als ik energie over hou maak ik van alles.

Het begon met schilderijtjes van vilt. Eerst wat onwennig, het was niet compleet, er miste iets.

Ik heb lopen peinzen en puzzelen. Tot ik voor de zoveelste keer de kasten aan het opruimen was en weer zat ik met stapels aan te klein goed, overal versleten vol met gaten goed. Terwijl ik opruimende kwam ik op een idee. In plaats van het altijd maar weg te gooien kon ik het een tweede kans geven. Vanaf dat moment verwerk ik in alles wat ik maak, iets wat hergebruikt word. Meestal is het oude kleding, soms kettingen, maar eigenlijk wel van alles. 

Van het een komt het ander. Schilderijtjes, knuffels, decoratie, gebruiksvoorwerpen...

Mijn directe omgeving was er gelijk heel enthousiast over. De complimenten waren fijn om te horen. 

Ik ben voor mezelf heel hard, dus ben ik daar zelf voorzichtiger in. Door omstandigheden, gebeurtenissen uit het verleden ben ik heel onzeker over mijzelf geworden en is het niet gauw goed genoeg. Toch werd ik aangemoedigd ermee door te gaan en er meer mee te doen. "Laat andere het ook zien" zei een vriendin, "je zult zien dat ze het geweldig vinden". 

De makkelijkste en snelste weg was natuurlijk het sociaal netwerk van facebook. (Overigens niet altijd de beste, maar het werd goed ontvangen) 

Zo ben ik ook begonnen met het verkopen van mijn werkjes, het weggeven van spullen aangezien mijn kasten langzamerhand uit hun voegen barstte en er plek moest komen voor nieuwe . Alles voor een klein prijsje, leek mij logisch. En als steun voor een goed doel. Namelijk stichting het vergeten kind. Ik wil er niet zo zeer aan verdienen. Ik wil wat na laten,  een indruk, een glimlach.

Ook iemand die altijd in de schaduw heeft geleefd wil wel eens stralen

Soms krijg ik aanvragen. Nu zou ik het een treetje hoger willen tillen. Maar alleen zodra de tijd er rijp voor is. 

De meeste dingen die ik maak, zijn eigenlijk helemaal niet zo moeilijk. En ik vind het ook helemaal niet erg mijn "geheimen" te delen.  Het maakt mij trots dat er replica's van mijn creaties ontstaan zijn en op Pinterest pronken.

Met deze pagina wil ik mensen inspireren, helpen om creatief te zijn. Met nieuwe goedkope materialen en met materialen die je anders al lang had weggedaan, maar die eigenlijk nog lang niet rijp zijn voor de vuilnishoop. 

Neem gerust een kijkje.